nie jestem zbyt dobra w opisywaniu wydarzeń, więc wstawię tylko zdjęcia z wczoraj, dużo zdjęć z wczoraj, kiedy udawaliśmy, że mam urodziny i robiliśmy wszystkie rzeczy, które trzeba robić w urodziny - tzn. byliśmy na Portobello spróbować ,,the best cupcakes in London" (no co, to wyskakuje jak się wpisze to hasło w google), które naprawdę były przemega, jeździliśmy na karuzeli, jedliśmy watę cukrową i takie tam bzdury, które sprawiły, że od dziś jestem na diecie i już nigdy więcej nie tknę słodyczy. Niektóre zdjęcia to fake lomo i fake polaroid, ale robię też dużo dużo zdjęć moim prawdziwym lomo, więc jak już przyjadę do Polski i je wywołam to na 100% je tu wstawię. Buziaki!
piątek, 6 sierpnia 2010
Pretty Portobello
Hej,
nie jestem zbyt dobra w opisywaniu wydarzeń, więc wstawię tylko zdjęcia z wczoraj, dużo zdjęć z wczoraj, kiedy udawaliśmy, że mam urodziny i robiliśmy wszystkie rzeczy, które trzeba robić w urodziny - tzn. byliśmy na Portobello spróbować ,,the best cupcakes in London" (no co, to wyskakuje jak się wpisze to hasło w google), które naprawdę były przemega, jeździliśmy na karuzeli, jedliśmy watę cukrową i takie tam bzdury, które sprawiły, że od dziś jestem na diecie i już nigdy więcej nie tknę słodyczy. Niektóre zdjęcia to fake lomo i fake polaroid, ale robię też dużo dużo zdjęć moim prawdziwym lomo, więc jak już przyjadę do Polski i je wywołam to na 100% je tu wstawię. Buziaki!










nie jestem zbyt dobra w opisywaniu wydarzeń, więc wstawię tylko zdjęcia z wczoraj, dużo zdjęć z wczoraj, kiedy udawaliśmy, że mam urodziny i robiliśmy wszystkie rzeczy, które trzeba robić w urodziny - tzn. byliśmy na Portobello spróbować ,,the best cupcakes in London" (no co, to wyskakuje jak się wpisze to hasło w google), które naprawdę były przemega, jeździliśmy na karuzeli, jedliśmy watę cukrową i takie tam bzdury, które sprawiły, że od dziś jestem na diecie i już nigdy więcej nie tknę słodyczy. Niektóre zdjęcia to fake lomo i fake polaroid, ale robię też dużo dużo zdjęć moim prawdziwym lomo, więc jak już przyjadę do Polski i je wywołam to na 100% je tu wstawię. Buziaki!
czwartek, 5 sierpnia 2010
It always rains in London
Ok, jestem w Londynie trzeci dzień - przed chwilą wstałam - i dziś wreszcie mamy w planach zrobić COŚ konkretnego, co nie opiera się na jedzeniu ani leżeniu. Trzymajcie kciuki, bo pewnie się nie uda. Tymczasem mały opis wczoraj, żeby mogła odpowiadać ludziom zadającym te idiotyczne pytania ,,CO ROBIŁAŚ JAK SIĘ BAWIŁAŚ" (nie są idiotyczne, są zwykłe, ale muszę na coś narzekać) ,,zobacz na blogu", haha, praktyczne i bardzo no-life'owe. ŻYCIE! (moje ulubione powiedzonko ostatniego tygodnia, które irytuje już nawet mnie samą). Więc więc więc.
Po dotarciu do centrum wszechświata (= Trafalgar square) uznaliśmy, że dzień warto jednak zacząć od drugiego śniadania w parku, usiedliśmy więc sobie w st. James' na naszym śliczniutkim kocyku i (wstrzymanie oddechu) zjedliśmy, ja oczywiście brudząc się przy okazji jak świnka.

Później, korzystając z tego, że i tak chcieliśmy iść popatrzeć na ciuchy, poszliśmy do tego ogromnego sklepu z zabawkami na Regent Street, którego nazwy nie pamiętam, ale jest świetny,bo można wszystkiego dotknąć, wszystkiemu zrobić zdjęcie, a sprzedawcy jeszcze się do ciebie uśmiechają, a nie patrzą jak na złodzieja (choć były i traumatyczne przeżycia - pan z latającym czymś dookoła siebie okazał się Polakiem i zrozumiał moje słowa ,,JEZU JEZU TO MNIE ZARAZ ZABIJE, AAAAAA, CHODZMY STAD"). Spotkaliśmy tam NAJSŁODSZĄ maskotkę świata, po którą muszę koniecznie wrócić, bo była małym, różowym lemurem i kosztowała tylko cztery funty.



Następnie udaliśmy się na mały window shopping do Selfridges (zahaczając przy okazji o Topshop, ale ja się boję tego sklepu na Oxford, bo ma milion pięter i dziesięć różnych wejść), no ok, niekoniecznie window shopping, bo szukałam czegoś, co mogłabym sobie zażyczyć od rodziców na osiemnastkę, ale i tak czułam się wśród tych wszystkich super-ciuchów i super-butów jak debil, bo miałam na sobie skarpety w serduszka i błyszczał mi się nos. Wiedzieliśmy więc jak wykorzystać mój panczurski wygląd brudasa - pojechaliśmy na Camden! Z samego Camden nie mam zdjęć, bo zajęliśmy się tam właściwie tylko oglądaniem asortymentu (identycznego jak rok temu), przy czym ja walczyłam z pokusą kupienia sobie miliona sukienek za 10f (postanowiłam, że w tym roku kupię KILKA rzeczy, ale porządnych. Wiecie co jest najgorsze? Mamy pod nosem PRIMARK).
Ok, ok, no ale nadeszła pora podwieczorku, a my obiecaliśmy sobie, że odwiedzimy miejsce, w którym byliśmy rok temu - Candy Cakes na Covent Garden. Kupiliśmy więc burżujskie shake'i o smaku Ferrero Rocher, burżujskie cupcakes i siedzieliśmy patrząc się na wszystkich przechodzących turystów jak królowie życia



Wracając do st. James' gdzie mieliśmy w planach jeszcze trochę poleżeć i nic nie robić znaleźliśmy sklep z importowanymi z Japonii i Stanów słodyczami, po Candy Cakes umieraliśmy z zasłodzenia, więc kupiliśmy tylko dwie przeterminowane gumy balonowe hello kitty i - jak na NAJWIĘKSZYCH na świecie fanów Simpsonów przystało - Flaming Moe, który okazał się obleśnym energy drinkiem, ale miał ładną puszkę, z którą można było sobie porobić zdjęcia (+ dziecko wojny na kocu).




No a później SPADŁ (chociaż lepsze byłoby jakieś niecenzuralne słowo) deszcz, który zepsuł jakiekolwiek nasze plany na wieczór - byliśmy mokrzy, smutni i no hm, mokrzy jeszcze raz, wypiliśmy kawę, poczekaliśmy aż przestanie padać, znaleźliśmy czyjąś kartę do metra i pojechaliśmy do domu.


Dziś świeci słońce (!) więc planujemy wpaść na Portobello, pójść do Holland Park, a później pojeździć na karuzeli koło London Eye, mam nadzieję że się uda. NO I WRESZCIE PÓJŚĆ GDZIEŚ WIECZOREM.
Buziaki!
Po dotarciu do centrum wszechświata (= Trafalgar square) uznaliśmy, że dzień warto jednak zacząć od drugiego śniadania w parku, usiedliśmy więc sobie w st. James' na naszym śliczniutkim kocyku i (wstrzymanie oddechu) zjedliśmy, ja oczywiście brudząc się przy okazji jak świnka.
Później, korzystając z tego, że i tak chcieliśmy iść popatrzeć na ciuchy, poszliśmy do tego ogromnego sklepu z zabawkami na Regent Street, którego nazwy nie pamiętam, ale jest świetny,bo można wszystkiego dotknąć, wszystkiemu zrobić zdjęcie, a sprzedawcy jeszcze się do ciebie uśmiechają, a nie patrzą jak na złodzieja (choć były i traumatyczne przeżycia - pan z latającym czymś dookoła siebie okazał się Polakiem i zrozumiał moje słowa ,,JEZU JEZU TO MNIE ZARAZ ZABIJE, AAAAAA, CHODZMY STAD"). Spotkaliśmy tam NAJSŁODSZĄ maskotkę świata, po którą muszę koniecznie wrócić, bo była małym, różowym lemurem i kosztowała tylko cztery funty.
Następnie udaliśmy się na mały window shopping do Selfridges (zahaczając przy okazji o Topshop, ale ja się boję tego sklepu na Oxford, bo ma milion pięter i dziesięć różnych wejść), no ok, niekoniecznie window shopping, bo szukałam czegoś, co mogłabym sobie zażyczyć od rodziców na osiemnastkę, ale i tak czułam się wśród tych wszystkich super-ciuchów i super-butów jak debil, bo miałam na sobie skarpety w serduszka i błyszczał mi się nos. Wiedzieliśmy więc jak wykorzystać mój panczurski wygląd brudasa - pojechaliśmy na Camden! Z samego Camden nie mam zdjęć, bo zajęliśmy się tam właściwie tylko oglądaniem asortymentu (identycznego jak rok temu), przy czym ja walczyłam z pokusą kupienia sobie miliona sukienek za 10f (postanowiłam, że w tym roku kupię KILKA rzeczy, ale porządnych. Wiecie co jest najgorsze? Mamy pod nosem PRIMARK).
Ok, ok, no ale nadeszła pora podwieczorku, a my obiecaliśmy sobie, że odwiedzimy miejsce, w którym byliśmy rok temu - Candy Cakes na Covent Garden. Kupiliśmy więc burżujskie shake'i o smaku Ferrero Rocher, burżujskie cupcakes i siedzieliśmy patrząc się na wszystkich przechodzących turystów jak królowie życia
Wracając do st. James' gdzie mieliśmy w planach jeszcze trochę poleżeć i nic nie robić znaleźliśmy sklep z importowanymi z Japonii i Stanów słodyczami, po Candy Cakes umieraliśmy z zasłodzenia, więc kupiliśmy tylko dwie przeterminowane gumy balonowe hello kitty i - jak na NAJWIĘKSZYCH na świecie fanów Simpsonów przystało - Flaming Moe, który okazał się obleśnym energy drinkiem, ale miał ładną puszkę, z którą można było sobie porobić zdjęcia (+ dziecko wojny na kocu).
No a później SPADŁ (chociaż lepsze byłoby jakieś niecenzuralne słowo) deszcz, który zepsuł jakiekolwiek nasze plany na wieczór - byliśmy mokrzy, smutni i no hm, mokrzy jeszcze raz, wypiliśmy kawę, poczekaliśmy aż przestanie padać, znaleźliśmy czyjąś kartę do metra i pojechaliśmy do domu.
Dziś świeci słońce (!) więc planujemy wpaść na Portobello, pójść do Holland Park, a później pojeździć na karuzeli koło London Eye, mam nadzieję że się uda. NO I WRESZCIE PÓJŚĆ GDZIEŚ WIECZOREM.
Buziaki!
środa, 4 sierpnia 2010
I taste the Thames with my cycle lights
Cześć,jestem już w Londynie! Co prawda nasza dzielnica jest bardzo ghettciarska, no ale nie narzekam, bo w końcu jestem w miarę zadowolona z miejsca mojego pobytu. Inaczej z dotraciem do miejsca naszego noclegu - zajęło nam to więcej niż lot samolotem, wieczorem poszliśmy więc tylko zobaczyć czy wszystko stoi na swoim miejscu - stało, więc jeszcze niczym prawdziwi turyści przeszliśmy się milionem mostów, posiedzieliśmy na kilku ławkach i trawie patrząc na WILDLIFE, no i wróciliśmy do domu, bo oboje byliśmy na nogach od rana, a maraton przez caly Londyn z dwiema walizkami TROCHĘ nas dodatkowo zmęczył. Od jutra zaczynam więc wakacje na całego, mam nadzieję, że znajdę czas, żeby cokolwiek tu wstawiać, bo to główne źródło informacji mojej mamy o tym czy żyję i czy nie skończyłam już, oszukana przez jakichś ludzi, w rynsztoku. Buziaki! Dla potwierdzenia gdzie jestem - kilka przypadkowych zdjęć robionych dziś na szybko, nie są to jakieś arcydzieła, CÓŻ :D.




niedziela, 1 sierpnia 2010
Fall/Winter 2010-11
W oczekiwaniu na zapierające dech w piersiach i pobudzające zmysły zdjęcia z Londynu (już we wtorek, wtorek, wtorek, wtorek! Napisałabym tu coś o pakowaniu, ale byłoby to raczej smutne/żałosne) podzielę się z Wami czymś zupełnie innym - moi faworyci na ten sezon (bo w sierpniu te wszystkie ciuchy wchodzą do sklepów, prawda?), nie mam pojęcia czemu zrobiłam to po angielsku ani czemu Riccardo Tisci został Ricardem, ale jestem dumna z tego, że udało mi się skopiować i wkleić tyle zdjęć ze style.com, więc łapcie!
Kolejność jest zupełnie przypadkowa - Alexander McQueen był pierwszy w alfabecie, ale gdybym miała wybierać ulubionych z ulubionych to w pierwszej trójce znaleźliby się Proenza Schouler, Miu Miu, no i Givenchy ale to tylko ze względu na platoniczną miłość jaką darzę Riccardo Tisci'ego, no i to, co po tej kolekcji nastąpiło (jeśli choć trochę interesujecie się modą i nie widzieliście najnowszych kolekcji Resort i Haute Couture Givenchy, to radzę natychmiast to zmienić, w tej minucie, sekundzie, już!).
Co do samego McQueena - nie przeraża Was to, że po śmierci stał się dla wielu ludzi takim symbolem wielkiej mody? No jasne, no ok, McQueen był geniuszem, genialna była forma w jakiej prezentował ciuchy, ale kiedy otwieram jakąkolwiek gazetkę i widzę kolejne zachwyty,biografię, historię o mamie, ronienie łez i cały czas te same zdjęcia to dosłownie chce mi się rzygać, podobnie z komentarzami ludzi, którzy wcześniej nie mieli w ogóle pojęcia o tym, że Lee McQueen istniał - ,,był wielki, na zawsze go zapamiętamy". No ale chyba taki nasz urok, ludzi, podobnie było z Michaelem Jacksonem, nie wiem, Kurtem Cobainem, kimkolwiek (jestem słaba w głębszych przemyśleniach). What do you think (idiotyczna i niepotrzebna angielska wstawka nr 1)? Publiczna żałoba, lament i wynoszenie na (modowe) ołtarze jest fajne? A może też wam się już znudziło?
Ok, póki co zostawiam was z moimi faworytami i lecę się pakować, obiecuję że już we wtorek zobaczycie czarne taksówki i czerwone autobusy, no i że będzie o wiele więcej ekshibicjonizmu emocjonalnego czy jakkolwiek to się tam nazywa. Buziak!
Kolejność jest zupełnie przypadkowa - Alexander McQueen był pierwszy w alfabecie, ale gdybym miała wybierać ulubionych z ulubionych to w pierwszej trójce znaleźliby się Proenza Schouler, Miu Miu, no i Givenchy ale to tylko ze względu na platoniczną miłość jaką darzę Riccardo Tisci'ego, no i to, co po tej kolekcji nastąpiło (jeśli choć trochę interesujecie się modą i nie widzieliście najnowszych kolekcji Resort i Haute Couture Givenchy, to radzę natychmiast to zmienić, w tej minucie, sekundzie, już!).
Co do samego McQueena - nie przeraża Was to, że po śmierci stał się dla wielu ludzi takim symbolem wielkiej mody? No jasne, no ok, McQueen był geniuszem, genialna była forma w jakiej prezentował ciuchy, ale kiedy otwieram jakąkolwiek gazetkę i widzę kolejne zachwyty,biografię, historię o mamie, ronienie łez i cały czas te same zdjęcia to dosłownie chce mi się rzygać, podobnie z komentarzami ludzi, którzy wcześniej nie mieli w ogóle pojęcia o tym, że Lee McQueen istniał - ,,był wielki, na zawsze go zapamiętamy". No ale chyba taki nasz urok, ludzi, podobnie było z Michaelem Jacksonem, nie wiem, Kurtem Cobainem, kimkolwiek (jestem słaba w głębszych przemyśleniach). What do you think (idiotyczna i niepotrzebna angielska wstawka nr 1)? Publiczna żałoba, lament i wynoszenie na (modowe) ołtarze jest fajne? A może też wam się już znudziło?
Ok, póki co zostawiam was z moimi faworytami i lecę się pakować, obiecuję że już we wtorek zobaczycie czarne taksówki i czerwone autobusy, no i że będzie o wiele więcej ekshibicjonizmu emocjonalnego czy jakkolwiek to się tam nazywa. Buziak!
sobota, 31 lipca 2010
Back to the start
Początki są zazwyczaj dość żenujące - w moim przypadku o wiele częściej niż zazwyczaj, bo do każdego początku i każdego zakończenia muszę dodać nutę dramatyzmu i histerii. No więc.

Cześć, jestem Dagmara, mam osiemnaście lat, lubię wszystko co dziewczęce (małe kotki!), kończę liceum i czasem zdarza mi się nawet ładnie ubrać. To jedno zdanie zawiera wszystko, co można o mnie powiedzieć. Nikt nie mówił, że będę ciekawa.

Ten blog to taka wersja 2.0 mojego poprzedniego bloga, który był, cóż, hm, szafiarski, a jednocześnie totalnie lamerski, postaram się więc tu stworzyć coś trochę bardziej wartościowego (JASNE) i mniej nudnego (JASNE x 2),
ciuszki oczywiście też będą wchodziły w grę.

No, no to początek, fajerwerki, te sprawy, dziś do oglądania tylko mój pokój,
następnym razem będzie ciekawiej, obiecuję.
Do zobaczenia!
Cześć, jestem Dagmara, mam osiemnaście lat, lubię wszystko co dziewczęce (małe kotki!), kończę liceum i czasem zdarza mi się nawet ładnie ubrać. To jedno zdanie zawiera wszystko, co można o mnie powiedzieć. Nikt nie mówił, że będę ciekawa.
Ten blog to taka wersja 2.0 mojego poprzedniego bloga, który był, cóż, hm, szafiarski, a jednocześnie totalnie lamerski, postaram się więc tu stworzyć coś trochę bardziej wartościowego (JASNE) i mniej nudnego (JASNE x 2),
ciuszki oczywiście też będą wchodziły w grę.
No, no to początek, fajerwerki, te sprawy, dziś do oglądania tylko mój pokój,
następnym razem będzie ciekawiej, obiecuję.
Do zobaczenia!
Subskrybuj:
Posty (Atom)